Payidar | Emre Aydın

Öyle bi özlemek ki bu

Dakikalar günlere, günler aylara, aylar ise yıllara kafa tutuyor

Ben yüreğimi o kadar uzakta bırakmışım ki, yıllar kâfi olmuyor.

Bulutlar saatimin yelkovanıyla ilerliyor

Yüreğimse takılı kaldı

Altında gülüştüğümüz bulutlarda

Gece oluyor ve çöküyor hüzün yine

Bir sofraya oturuyorlar hasretle

Ne hasret susturabiliyor hüznü

Ne de hüzün hasreti.

Yüreğimin konuşacak o kadar çok şeyi var ki

Susmaktan başka çaresi kalmıyor

Kendini yüksek dalgalarda boğuyor da

Bir türlü boğulamıyor umudundan

Her gece gündüze döndüğünden midir

Yoksa mevsimlerin birbirini kovalamasından mıdır

Umudu, bilinmez belki ama

“Biliyorum. O güneş de doğacak.

O bahar da gelecek bir gün”

diye haykırıyor.

Ey Aşk!

Sen ne kadar uzakta da olsan,

İçimdesin işte

Kalbimin tüm odalarında

Ömrümün baharında kışında.

Çünkü sen bir ömürsün belki de

Bulutların ömrüsün içimde

Sonsuzluk kavramını hayal dünyama giydiren de sensin

Uçsuz bucaksız deniz misali hayal gibi

Sana olan sevgimin de ucunu bulamıyorum.

Ve işin tuhafı sevgimi sürekli katlıyorum gözlerine bakınca

876 kilometre öteden sevgime sevgi katan sana

Ben nasıl aşık olmam

Aşk!

Bugüne kadar yazdığın tüm kitapları

Raflara kaldırıp elime alıyorum kalemi

Darılmaca yok. Sen öğrettin belki hasretle yaşamayı

Zaten hasret her zaman koltuk değneğin değil miydi senin?

Gizleme benden karanlıklarda

Görüyorum sen hayransın bize