Sebebini anlayamadığım bir huzursuzluk var içimde. Yalnızlıktan mıdır nedir bilemiyorum. Kendimi kanatları kırılmış bir kuş gibi hissediyorum. Göğe ait ama uçamıyor, yağmurdan kaçamıyorum. Artık uğraşmıyorum bile. Ama gökyüzüne bakınca diğerlerinin uçtuğunu görüyorum. Diğerleri özgür ama ben, kafessiz tutsak olmuşum sanki bu dünyada. Ben de uçmak, özgür olmak istiyorum. Yağmurlardan kaçabilmek istiyorum, yapamıyorum.
Herkes kendine bir yer edinebilmiş iyi ya da kötü. Herkesin ait olduğu bir yer var. Herkes herkesin evi olmuş da bir ben evsiz kalmışım sanki. Bir yere ait olabilmek için oradan oraya sürüklenmişim. Bazen yanlış kapıları çalmış, başkalarının evine girmeye çalışmışım. Eninde sonunda kovulmuşum o evlerden. Evsiz kalmışım, kimse görmemiş.
Yalnız kalmaktan korkmuyorum. Korkmadığım için belki de mahkum edildim bu yalnızlığa. Korkmalı mıyım bilmiyorum. Yalnız ölmek, kötü bir şey midir ki? Eğer korkmadığımdan mahkum edildiysem çok korktuğum karanlık neden içine alıp sarıp sarmalıyor. Çok saçma değil mi?
Okyanusun ortasındayım. Büyük dalgalar, yağmur ve rüzgâr sonumu getirecek gibi. Bu kez çabalamayacağım kurtulabilmek için. Ağzımı kocaman açıp bütün yağmurları içmeye çalışacağım. Gözlerim kapalı, kulaklarım açık. Dalga seslerini dinleyeceğim ve rüzgârın saçlarımı yüzüme vurmasını hissedeceğim. Ağlayacağım, mutluluktan mı hüzünden mi asla anlamayacağım. Benim evim, ait olduğum yer gökyüzü değil de burasıdır belki de. Artık özgürüm, yağmurlardan kaçmadan üstelik.